Kopalnia dzisiaj znana pod nazwą „Katowice”, zlokalizowana w Katowicach Bogucicach, zgłoszona została przez rotmistrza Ferdynanda von Beyma do urzędu górniczego w Brzegu dnia 3 maja 1823r.
Kopalna otrzymała nazwę „Ferdynand”. Początkowo wydobywany węgiel sposobem odkrywkowym, później przystąpiono do budowy szybów wydobywczych. Urabianie, transport urobku oraz wciąganie na powierzchnię za pomocą kołowrotów odbywało się ręcznie. Także pompy odwadniające kopalnię poruszane były siłą mięsni ludzkich.
W latach 60-tych XIX wieku w jednym z szybów kopalnianych zwanym „Benjaminem” zamontowano pompę odwadniającą poruszaną maszyną parową. Maszynę tę sprowadzono z Anglii i była jedną z pierwszych w na Śląsku. Do bardzo nowoczesnych urządzeń kopalnianych zaliczyć można płuczkę i sortownię.
Przez wiele lat właścicielami kopalni była rodzina Thiele-Winckler. Dzisiaj kopalnia już zakończyła wydobycie. W jej murach powstaje Muzeum Śląskie.
Szczęśliwie przepracowałem 18 lat na „Katowicach”, a później aż do emerytury, jako „spadochroniarz – Ferdynand” (losowo przymuszony) na „Kleofasie” i „Murckach”, gdze żadna z wymienionych, nie była w stanie dorównać tej opisywanej.
Rok 1999 – to barbarzyństwo w dziejach górnictwa na Śląsku, gdzie bezpowrotnie zaprzepaszczony został węgiel (rozciętych i odprężonych – nie zagrażających powierzchni pokładów węgla 501 i 510).
Czy za wyrzucone pieniądze na szyb Bartosz II ktoś kiedyś odpowie?
A wystarczyłby przekop 2 x 800 m (górnicze wyrobisko poziome – dla tych mniej zorientowanych, wielokrotnie tańsze od inwestycji szybowej), by połączyć dołem „Katowice” z „Kleofasem”. Plac pod przyszłe Muzeum Śląskie by się znalazł, gdyż uciążliwości funkcjonowania kopalni pozostałyby na Załężu, a ludzie z Bogucic mieliby gdzie pracować, wnoszą swój wkład w rozwój tej wyjątkowej dzielnicy Katowic.
Z nostalgią – łącząc wyrazy wysokiego szacunku i poważania z jakim mam zaszczyt zostawać